Epilogue

Δεν θα έπρεπε καν να με ενοχλεί, πόσο μάλλον να με τσαντίζει τόσο. Είσαι αλλού, κυριολεκτικά, μεταφορικά και όλα τα συναφή και εγώ είμαι μόνο ο ηλίθιος που κάθομαι και σκάω. Σκάω γαμώτο, σκάω για μερικά σκατά ακόμη, λες και δεν ξέρω ή δεν έχω ήδη δει τις ίδιες μαλακίες χιλιάδες φορές.

Υπεκφυγές και αηδίες, δικαιολογίες, το λιγότερο εμμετικες, απλά για να κρυφτείς από τους φόβους σου. Τελικά κρύβεσαι μόνο πίσω από το δάχτυλο σου.

Το μόνο σκουπίδι όμως είμαι εγώ.

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.#1: Κάτι, κάπου πήγε στραβά - πολύ στραβά. But then I guess that's the price I had to pay isn't..?

P.S.#2: Όπως αρμόζει εξάλλου - αντί επιλόγου.

And All of Your Ex-Boyfriends

In all our years we have never been young, no, not at all. Wild without a single doubt and arrogant to the extreme of course - always belonging to that freshman generation of degenerate beauty queen bees. The world constantly swarming around us, barely putting up a fight. Moths helplessly drawn to the flames burning at the depths of our hearts.

I still recall the words you spoke then; a lifetime ago. Let us all pretend we don't exist. Never did I dare to ask you to explain what was most likely nothing more than an adolescent nuisance. You broke my heart back then - those words tore right through like bullets shot at blank range. I still find myself crawling back to them, every and each of those sleepless, dark nights lit up only by colorful strobe lights.

We were never young; we never felt like it. We broke too many times, too soon and there is so much blood in our hands. We care not. We can always pretend we don't exist - that we never did to begin with and therefore allow ourselves to be consumed in a timeless domain.

Our wilderness in the end will always be our creed - that lethal vice of lust that we breed in our souls and that burning desire to set the world on a menacing fire and then devour it wholly.

In your eyes I saw that spark lighting them up so brightly. Sadly - foolishly too perhaps - you though it would be enough.

Hmph.

Deary, why would I settle for a spark when I can get a fucking wildfire instead..?

xoxo,
FluffyUnicorn

Pillars of Sand

Υπάρχουν πάντα δύο όψεις.

Η πράξη, αν και λογική, δεν συμμερίζεται απαραιτήτως το δίκαιο.

Γνωρίζεις πως σταδιακά χάνεσαι, ξεθωριάζεις σαν παλιές φωτογραφίες; κάποια στιγμή θα βρεθείς σε κάποια αραχνιασμένη σοφίτα και εσύ, να συλλέγεις σκόνη πάνω στα άλλοτε φανταχτερά σου χρώματα.

Χάνεσαι, χαραμίζεσαι - ελπίζοντας να χτίσεις όλα όσα έχασες ή έδωσες στους δρόμους που περπάτησες. Όσα όμως προσπαθείς να χτίσεις είναι μάταια αφού επιχειρείς να τα στήσεις πάνω σε γκρεμίζοντα ερείπια.

Εν τέλει, πια έμαθες πως τα παλάτια του τότε δεν ήταν παιδικά καστράκια χτισμένα από άμμο και αλάτι. Διαλύθηκαν όμως.

Απελπισία ή ανάγκη - ονειρεύτηκες πολλά που τελικά δεν άντεξες, κατέρρευσες ύπο την πίεση των χιμαίρων που κυνήγησες μαζί με κάθε σου κατόρθωμα. Στην πρώτη ευκαιρία βλακωδώς, χωρίς κανένα ενδοιασμό, έτρεξες να ξαναχτίσεις όλα όσα μόνος σου γκρέμισες. Πόσο ανούσιο.

Τα τρεκλίζοντα απομεινάρια του παρελθόντος καταρρέουν κάτω από το βάρος οτιδήποτε καινούργιου (και πόσα παγειδευμένα φαντάσματα να έχουν άραγε ακόμη να απελευθερώσουν).

Ο χρόνος τελειώνει και σε βρίσκει να καταρρέεις και εσύ παρέα με όλα όσα χτίζεις.

Γελοίε.

xoxo,
FluffyUnicorn

In the Realm of the Senses

Δυστυχώς δημιουργήσαμε μια γενιά από τέρατα. Πες ό,τι θες εδώ, δεν πειράζει, αν και μάλλον θα είναι μονάχα κάποια απόπειρα να εκτροχιάσεις τη συζήτηση.

Δημιουργήσαμε μια γενιά από τέρατα, πλάσματα που χαρακτηρίζονται από την αδράνεια, την απάθεια και την αδιαφορία. Αδιαφορία απέναντι στον κόσμο, στον πόνο, στον έρωτα. Απέναντι στο οτιδήποτε ανθρώπινο.

Λίγο τα τέρατα που κρυβόντουσαν κάποτε κάτω από το κρεβάτι και πια αλωνίζουν ελεύθερα στους δρόμους, λίγο η πληροφορία που σαν να εκδικείται δεν σε αφήνει πλέον να γυρίσεις αδιάφορα από την άλλη. Κοίτα όπου θες, δεν έχει σημασία, έτσι κι αλλιώς θα βομβαρδιστείς από τον πόνο. Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα - αργότερα ήρθε η βλακώδης φιλοσοφία της νέας εποχής να τα πάρει από το χέρι για να τα παρουσιάσει ως ατράνταχτα επιχειρήματα των γελοιωδών μάντρα της και να υποστηρίξει όσα πρεσβεύει; απόκοψε τον εαυτό σου από κάθε τι ανθρώπινο, κάθε συναίσθημα, για να γλυτώσεις από τον πόνο και από την θλίψη. Να μπορέσεις και εσύ να γίνεις μια ολοκληρωμένη συμπαντική ολότητα, ατάραχη, χωρίς ζημιές και με τη ψυχή αλώβητη.

Γαμώτο, έχω βαρεθεί να ακούω από νέα παιδιά να μου λένε πως δεν θέλουν να ανοιχτούν. Έχω κουραστεί πια να ακούω το ίδιο παραμύθι κάθε φορά; δεν έχεις χρόνο για δράματα, για πόνους, για έρωτες. Ξέρεις όμως πως ο μόνος λόγος που δεν ανοίγεσαι είναι ο φόβος σου ότι θα πληγωθείς.

Που είναι άραγε, που είναι γαμώ τα νέα παιδιά που ονειρευόντουσαν τον μεγάλο έρωτα..? Αυτά που αδίστακτα θα κυνηγούσαν στιγμές, μάταια όνειρα και απελπισμένες ελπίδες..? Ρε θα μέναμε όλο το βράδυ ξάγρυπνοι ελπίζοντας σε ένα μήνυμα, κάτι που να ηρεμήσει τους δαιμονισμένους χτύπους της καρδιάς μας μήπως και μας αφήσει επιτέλους να κλείσουμε μάτι. Που είναι τα παιδιά που δεν φοβόντουσαν, δεν έκαναν πίσω και δεν κόλωναν στην ιδέα πως η καρδιά τους ίσως και να σπάσει. Όχι, αντίθετα, την γούσταραν πατημένη και πονεμένη και δεν δίσταζαν ούτε λεπτό να τα δώσουν όλα ή να τα τινάξουν όλα στον αέρα μόνο για ένα ακόμα βλέμμα - από εκείνα που διαρκούν πάντα πάνω από πέντε δευτερόλεπτα φυσικά.

Κάπου διάβασα πως αλλιώς περίμενες τη νιότη σου, κάπως γεμάτη τρέλα, νύχτες μεθυσμένες, κρυφά τσιγάρα, δάκρυα και γέλια με φίλους μα εν τέλει νιώθεις μόνο σαπίλα - κάποιος κακός μπαμπούλας σας κλέβει τα καλύτερα σας χρόνια. Αρχίδια - κανείς δεν φταίει, αρκετά εξυλατήρια θύματα έχεις ήδη βρει, φτάνει πια. Εσύ φταις που απαρνήθηκες κάθε συναίσθημα ελπίζοντας να γίνεις όσο λαμπερός δείχνεις σε εκείνες τις photoshopαρισμένες, γαμημένες φωτογραφίες που ανεβάζεις στο Facebook και στο Instagram. Όλα glossy, όλα αστραφτερά. Η σαπίλα που νιώθεις προέρχεται από την γελοία επιθυμία σου να είναι όλα ευθυγραμμισμένα, καθαρά, ατσαλάκωτα - τρέφεις μονάχα κούφια συναισθήματα, σιδερωμένα και διπλωμένα με τσάκιση. Θες τους ανθρώπους να έρθουν σε κουτιά; για ένα καφέ, για ένα ποτό, άντε και για κανένα γαμήσι που και που μπας και περάσει η ώρα και ξεδιψάσει η καύλα.

Μα οι άνθρωποι μικρέ δεν κλείνονται σε κουτιά - είναι δράμα, είναι τραγωδία, είναι μια τρικυμία συνειρμών, σκέψεων, πράξεων και συναισθημάτων. Δεν τιθασσεύονται για να ταιριάξουν στα δικά σου καλούπια, ούτε θα έρθουν κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα σου - υπάρχει σύγκρουση, πάθος, μια αχόρταγη μανία να ακουμπήσεις τον άλλον με τρόπους που οι λέξεις ουδέποτε θα είναι αρκετές για να περιγράψουν.

Οι άνθρωποι είναι ευτυχία όταν ξυπνάς το πρωι και τους βρίσκεις γυμνούς δίπλα σου και χαμογελάς, χαμογελάς ρε μαλάκα, λες και η ζωή σου εξαρτάται από το υπόκωφο μουγκρητό του ύπνου τους. Είναι τρέλα όταν χορεύετε παρέα στη βροχή, ουρλιάζοντας, γελώντας, λες και η ίδια η γη θα πάψει αν γυρίζει όταν ο ξέφρενος χορός σας σταματήσει. Είναι δυστυχία, είναι θλίψη εκείνα τα μεθυσμένα πρωινά που θα βρεθείς με τη φίλη σου αγκαλιά να κλαίτε, εκείνη με τα τακούνια στα χέρια και τη μάσκαρα να τρέχει στο πρόσωπο της ενώ ουρλιάζετε το πως σιχαίνεστε τον μάταιο αυτό κόσμο.

Όταν ανοιχτείς θα δεις πως κάθε φόβος δεν ήταν παρά ένα παιδιάστικο αστείο, ένα από αυτα τέρατα που χρησιμοποιούσαν οι γονείς σου για να σε τρομάξουν όταν ήσουν μικρός. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος τρόμος από αυτόν που έρχεται όταν αφήνεις την καρδιά σου στα χέρια κάποιου άλλου. Μα όταν το κάνεις θα δεις πως δεν σε ενδιαφέρει πια - θα δεις πως εν τέλει το να δίνεις την καρδιά σου στον κόσμο γύρω σου θα είναι και το μοναδικό αντίβαρο στη σαπίλα που νιώθεις να σε κατατρώει, το μόνο πράγμα που θα σε κρατά ακλώνητο στον ασυνάρτητο και άδικο τούτο κόσμο. Κρίμα που θα χρειαστείς ακόμα καιρό να το γνωρίσεις; μέσα σου εξάλλου ξέρεις καλά πως αν χαθείς δεν θα λείψεις σε κανέναν - ουδέποτε ακούμπησες κάποιον αρκετά για να αφήσει κάποια πληγή ή, έστω, ένα κάποιο κενό η απουσία σου.

Στο έχω ήδη πει, στη ζωή μου γνώρισα απίστευτο πόνο, αδυσώπητη αδικία, αδίστακτη κακία. Ήταν αμέτρητες οι φορές που θέλησα να τα παρατήσω μα οι άνθρωποι γύρω μου πάντα θα με κρατούσαν με νύχια και με δόντια και θα μου έδιναν μια κανούργια ζωή να ζήσω. Όχι γιατί ήταν το ηθικά σωστό αλλά γιατί αγαπηθήκαμε; μοιραστήκαμε παρέα στιγμές, ελπίδες και όνειρα. Ζωές ολόκληρες - από μια καινούργια σε κάθε δύση του ηλίου. Στο τέλος κοιτώ πίσω χαρούμενος παρά τον πόνο, παρά την θλίψη και παρά τις φουρτούνες που απείλησαν να με πνίξουν. Αναπολώ χαρούμενος γιατί βλέπω μια ζωή γεμάτη χαρά, γεμάτη έρωτα - γεμάτη καύλα.

Ακόμα κι αν αυτοί που αγάπησα πιο πολύ στη ζωή μου και κατ'επέκταση τους άνοιξα κάθε σπιθαμή της ψυχής μου, ήταν οι ίδιοι που με πλήγωσαν περισσότερο, χαλάλι. Ήταν αυτοί που μου πρόσφεραν απλόχειρα τις ωραιότητες στιγμές, τα πιο υπέροχα συναισθήματα που η γλώσσα σου γαμώτο δεν θα φτιάξει ποτέ λέξεις για να τα περιγράψει.

Μάντεψε; δίχως κανένα ενδοιασμό θα τα ξαναέκανα όλα, ακόμα και τώρα που γνωρίζω τον πόνο που θα πρέπει να ξαναπεράσω. Ακόμα και τώρα συνεχίζω να κυνηγάω χείμαιρες και ατέρμωνους έρωτες, ακόμα ψάχνω εκείνα τα βράδυα που χορεύαμε αγκαλιά στο club πριν καταλήξουμε στο πρώτο σκοτεινό σοκάκι για να πηδηχτούμε. Ακόμα κυνηγάω κάθε όνειρο και κάθε καταστροφή όπως τα μοιραστήκαμε μεταξύ μας τότε και ακόμα ερωτεύομαι παράφορα κάθε θεό και κάθε δαίμονα που περνάει από τον δρόμο μου.

Εξάλλου μικρέ, διάλεξα να αφήσω την καρδιά μου να χτυπάει ελεύθερα, σε ένα ξέφρενο, τρελό και ατρόμητο ρυθμό και -

και όταν η καρδιά μιλάει γλυκό μου, κάθε γαμημένο σύμπαν πάντα βγάζει τον σκασμό.

xoxo,
FluffyUnicorn

Time Exists Only to Betray Us

Ο χρόνος είναι άχρονος - πόσο συχνά μπορεί να σου έρχεται αυτή η έκφραση στο μυαλό. Οι εβδομάδες μοιάζουν με μήνες ή συχνά μονάχα με στιγμές; στο τέλος όμως θα μείνει μόνο η λήθη. Η λήθη παρέα με μερικές διαστρευλωμένες αναμνήσεις, να σου θυμίζουν πως υπήρξαν στιγμές ζωής, έρωτα, χαράς και θλίψης πριν φτάσεις εδώ που είσαι τώρα: ένα μάλλον σαπισμένο κουφάρι στο νεκροκρέβατο του - ειδικά όταν έρθει σε σύγκριση με όσα υπήρξαν στις εναπομείναντες αναμνήσεις.

Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη. Γριά και ανύμπορη, ανίκανη να μας βοηθήσει. Πάντα όμως έτοιμη να αποπειραθεί να μας πνίξει στα δικά της μονοπάτια; ακατανόητα και μυστήρια, ελπίζοντας μάλλον να μας οδηγήσει ήσυχα στην ολοκληρωτική της απουσία. Και δεν υπάρχει διαφυγή.

Αναρωτιέμαι ακόμα μικρέ αν εν τέλει αυτό επιθυμούσες. Να χαθούμε; να παρασυρθούμε στα μονοπάτια μιας αδίστακτης μνήμης και ενός αδήφαγου χρόνου, να παρασυρθούμε μέχρι να φτάσουμε μακριά ο ένας από τον άλλον και να ξεχαστούμε σε μια θάλασσα αναμνήσεων. Κάπου εκεί είμαστε ήδη εξάλλου - εσύ με το εγώ σου αλώβητο και εγώ να συλλέγω αχόρταγα στιγμές.

Στο τέλος σε ενδιέφερε να εξισώσεις τον έρωτα με όσα πίστευες πως σου αξίζουν. Παιδιάστικα - και αυτό είναι που σε κάνει μικρό εξάλλου - να μειώσεις τα πάντα, να προστατευτείς και να προστατέψεις έναν καλοσχεδιασμένο μικρόκοσμο, διαστρευλώνοντας στην πορεία κάθε κίνηση και κάθε λέξη. Όλα να έρθουν κομμένα και ραμμένα στα δικά σου μέτρα και σταθμά, όπως εσύ τα θέλεις - δεν σε νοιάζει τίποτα πέρα από το εγώ σου. Όλοι οι άλλοι δεν είναι παρά ασήμαντοι, κλεισμένοι απέξω να χτυπούν πόρτες ενώ εσύ κοιτάς αφ'υψηλού -

Ας πεθάνουν, ας πνιγούν στις τάφρους του κάστρου που περίφανα έχτισες ενώ εσύ κάθεσαι περίτρανα στον θρόνο σου.

Σαν να σε βλέπω όμως; αργά ή γρήγορα (ψέματα πάλι, αργά θα είναι) δεν θα είσαι παρά ένα κουφάρι που απεγνωσμένα θα σέρνεται στην πύλη του ενός σκονισμένου κάστρου, μήπως και προλάβει έστω και για λίγο να ακουμπήσει όλα όσα έχασε.

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.#1: There's always hell to pay.

P.S.#2: Βλέπεις δεν θέλησα τίποτα από εσένα πέρα από όλα όσα είχες - και οτιδήποτε άλλο θα έμενε μετά.

The Glass Menagerie

"Γράφεις ακόμα..?"

Hah, πόσο σιχαίνομαι άραγε αυτή την ερώτηση. Ναι γράφω. Ή έστω αυτό είναι το ψέμα που επαναλαμβάνω στον εαυτό μου καθώς ψάχνω ανάμεσα στα αμέτρητα χαρτιά με ανολοκλήρωτα κείμενα.

Η κουβέντα μας τις προάλλες με πόνεσε. Γελοιωδώς μιας και εύκολα μπορούσα να φύγω αλλά συνειδητά επέμεινα σε αυτή - λες και όσο την συνεχίζαμε, μέσα από τα μαχαίρια που οι λέξεις μας μας κάρφωναν, θα έβρισκα τη διαύγεια ή μια θεία επιφοίτηση.

Ή έστω, ήλπιζα σε μία, κάποια λύτρωση.

Όλοι κάνουμε λάθη και όλοι φοβόμαστε - γενναίο εξάλλου δεν θα σε κάνει η έλλειψη του φόβου μικρέ αλλά η ικανότητα σου να προχωρήσεις με αυτούς στην πλάτη σου. Πάντα θα φοβάσαι, μην κοροϊδεύεις τον εαυτό σου για το αντίθετο. Δυστυχώς όμως τους φόβους σου δεν έμαθες και δεν θες να τους αντιμετωπίσεις. Αντιθέτως, προτιμάς να τους κρύβεις πίσω από καλοστημένους μηχανισμούς άμυνας; πρόχειρα ξεπλύματα της βρώμιας που έχουν αφήσει πάνω σου, βασιζόμενος πάντα σε βλακώδεις εκλογικεύσεις.

Χωρίς βιασύνη, δεν αφορά κανέναν, άλλες προτεραιότητες, η ζωή μου θα καταστραφεί. Η ζωή σου όμως δεν υπάρχει καν - στη θέση της δεν είναι τίποτα παρά μια μετριοπαθής ύπαρξη που τρομαγμένη επαναλαμβάνει το ίδιο ποίημα;

Όταν, όταν, όταν και θα, θα, θα.

Δίχως καμία θέληση πια για να παλέψει, συμβιβασμένη σε τέτοιο βαθμό με τους φόβους της που βρήκε τρόπους να δικαιολογεί την ανικανότητα της να κυριαρχήσει πάνω σε αυτούς.

Οι δικαιολογίες πια είναι συνυφασμένες τόσο καλά, με υπέρμετρη προσοχή - μη τυχόν και κάτι βρει τον τρόπο να περάσει τον ιστό τους. Κάθε πρόκληση σε ωθεί μονάχα στην απεγνωσμένη αναζήτηση μιας νέας εκλογίκευσης, σε μια θηριώδης προσπάθεια να κρατήσεις τον ιστό που έφτιαξες άθικτο. Εξάλλου, γνωρίζεις καλά - κι ας μην το παραδέχεσαι ούτε στις σκέψεις σου - πως όταν πια ο ιστός αυτός διαλυθεί, η μίζερη κοσμοθεωρία που έχτισες για να αντέξεις τις αδυναμίες σου θα καταστραφεί μαζί του.

Και εσύ θα μείνεις να στέκεσαι μόνος, γυμνός, σε ένα κόσμο που φοβάσαι πως θα προσπαθήσει να σε φάει.

Εν τέλει, είχες δίκιο τότε, δεν αξίζει - δεν αξίζει γιατί την παράσταση που ελπίζεις να παίξεις (πόσο μοναδική τη θεωρείς αλήθεια) την έχω παρακολουθήσει τόσες φορές που πια βαριέμαι.

Παίξε εσύ, χώρισε τον κόσμο και τον εαυτό σου σε μικρά, ίδια κουτάκια που θα ανοίγεις κάθε φορά που σε βολεύει. Παίξε εσύ, πεπεισμένος πως έχεις προχωρήσει μπροστά, ακούγοντας μόνο όσα σου αρέσουν και αποβάλλοντας όλα τα άλλα άκριτα αφού, έστω και λίγο, ταλαντεύουν τον κόσμο σου.

Παίξε εσύ, δεν πειράζει - παίξε μέχρι την στιγμή που πια αναπόφευκτα θα συνειδητοποιήσεις πως ο κόσμος που τόσο φανατικά έφτιαξες δεν είναι παρά ένα ακόμα γυάλινο θηριοτροφείο για όλα τα τέρατα που έσπρωξες μόνος σου κάτω από το κρεβάτι και εκείνους τους σκελετούς που βιαστικά κλείδωσες μέσα στην ντουλάπα.

Παίξε εσύ όσο μπορείς ακόμα - μα μην ανησυχείς, όταν ο κόσμος σου αρχίσει να καταρρέει θα δεις;

Οι φόβοι σου δεν είναι παρά αβάσιμοι όταν βρίσκεις το κουράγιο να ζήσεις: να βγάλεις τον εαυτό σου μπροστά χωρίς υπεκφυγές, να αφήσεις την καρδιά σου στα χέρια κάποιου χωρίς δικλείδες ασφαλείας.

Στο τέλος, η ζωή δεν μετριέται παρά μόνο σε όλες τις στιγμές που ερωτεύτηκες και εκείνες που πληγώθηκες.

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.: Το έχω ξαναπεί - και την απάντηση κράτα την για εσένα - ποιον φόβο αγάπησες πάλι ρε..? 

The City Kids

Θυμάμαι σε πρόσφατη συζήτηση με την μητέρα μου - ένας άνθρωπος που πάντα κάτι θα βρει να κατακρίνει - κατά την οποία μου έλεγε για τις δουλειές που έχω διαλέξει να κάνω.

Για τα ανήλιαγα υπόγεια και τις άυπνες νύχτες. Ποτά, ναρκωτικά, λίστες, δυνατές μουσικές - συνήθως ηλεκτρονικές σε σκοτεινά δωμάτια σαν άλλοι pacman - after parties, prive και μη. Μια ζωή γεμάτη μεθυσμένες περιπέτειες, καλοκαίρια και πρωινά να ψάχνουμε γυαλιά για να κρύψουμε από τον ήλιο τα μάτια μας. Μια ζωή γεμάτη νύχτες που τυλίχτηκαν στις φλόγες, γεμάτη αναμνήσεις, γέλια και δάκρυα και πίκρες αλήθειες. Εξάλλου το υποσχεθήκαμε τότε ο ένας στον άλλον - θα κοροϊδέψουμε τον κόσμο αλλά ποτέ ο ένας τον άλλον.

Κοιτώντας πίσω όλα βρίσκονται ακόμα εκεί, θολά και αμυδρά πολλές φορές αλλά πάντα εκεί, σαν συλλογή για το επόμενο Less Than Zero που περιμένει να γραφτεί.

Βλέπεις αυτό βρήκα εγώ στην νύχτα.

Όχι το glamour που τόσο της χρεώνεις - ξέρω πως αυτό δεν είναι παρά κατασκεύασμα του μυαλού σου για να δικαιολογήσει έναν κόσμο που ελάχιστα θυμίζει τον δικό σου.

Εγώ είδα όλα εκείνα τα παιδιά, μικρά ή μεγάλα, τα παιδιά μιας πόλης που αρνείται πεισματικά να κοιμηθεί. Που όσο κι αν ματώσει γιορτάζει ακόμα και γεννημένα από τα σπλάχνα της έτσι κάνουν και τα παιδιά της.

Όσο κι αν πληγωθούμε θα γιορτάζουμε ακόμα ρε.

Αυτό βρήκα στην νύχτα και αυτό ερωτεύτηκα. Εν τέλη ίσως αυτό να είναι και αυτό που μου λείπει. Αυτή η πόλη συνεχίζει πεισματικά να χτυπάει στους παράφρονους ρυθμούς της, ρυθμούς που με νύχια και με δόντια παλεύουν να ορχηστρώσουν τα τελευταία των παιδιών της. Δυστυχώς να ξέρεις τα παιδιά που χόρευαν σε αυτούς δεν είναι πια εδώ - μεγάλωσαν ή χάθηκαν και όσα ακολούθησαν έμειναν κλεισμένα σε ζώνες ασφαλείας τρομαγμένα.

Αστείο, πως θέλουν να λέγονται παιδιά αυτής της πόλης.

Βλέπεις τα παιδιά αυτής της πόλης ήμασταν και θα είμαστε για καιρό ακόμη, εμείς που φτιαχτήκαμε για να αναποδογυρίσουμε τον ασυνάρτητο αυτόν κόσμο.

xoxo,

FluffyUnicorn

Checkpoint

Έπρεπε να σε δω πάλι. Hmph.

Τελικά δεν ξέρω αν σε έχω ξεπεράσει. Είναι αστείο γαμώτο. Ακόμα και η ιδέα του να ξαναείμαστε μαζί μου προκαλεί αηδία. Πες με κακό ή ό,τι άλλο θέλεις - η αλήθεια όμως είναι πως ήσουν και είσαι πολύ λίγος για εμένα.

Πολύ λίγος, πολύ μικρός - όχι ηλικιακά αλλά σαν άνθρωπος. Μικρός και άδειος, με μόνο κόμπλεξ να προσπαθούν μάταια να γεμίσουν το κενό σου. Κόμπλεξ που δεν ήθελες τότε και δεν θέλεις ακόμα να αντιμετωπίσεις. Απλά βολεύτηκες εκεί, σε μια εποχή γεμάτη φόβο - μόνο δικαιολογίες έχεις να πεις εν τέλη και να μεταθέσεις τις ευθύνες σου σε άλλους.

Φυσικά δεν φταις εσύ μα οι συγκυρίες. Γελοίε.

Όμως εσύ ήσουν αυτός που έφυγε. Αυτό μάλλον είναι και το πρόβλημα. Σε βλέπω και μου θυμίζεις όλα όσα δεν κατάφερα να κρατήσω.

And that was a first deary.

xoxo,

FluffyUnicorn

P.S.: Στο τέλος δυστυχώς η ιδέα που δημιούργησα για εσένα επιμένει να υπάρχει ακόμα.

Open Letter

Βασικά όχι, δεν σε έχω συγχωρήσει για τίποτα - δεν μπόρεσα να σου κρατήσω κακία εξ'αρχής γαμώτο.

Ξέρω δεν θα έπρεπε καν σου στέλνω τίποτα τέτοιο - όχι τόσο καιρό μετά, όχι τώρα που έστω και μια στο τόσο μου στέλνεις. Αλλά μου έχεις λείψει, μου λείπεις γαμώ, μου λείπει να έχω μήνυμα σου όταν θα ξυπνήσω και μου λείπει να περιμένω να σε δω (έστω και για μερικές ώρες) μέσα στο Σαββατοκύριακο.

Είμαι ηλίθιος το ξέρω, δεν με νοιάζει, ελπίζω να το κατάλαβες πως τουλάχιστον δεν με ενδιαφέρει αν θα φάω τα μούτρα μου όταν πιστεύω πως αξίζει.

Συγγνώμη αλήθεια που σου τα στέλνω, συγγνώμη που σε ζαλίζω, δεν μου φταις σε τίποτα εσύ για να το κάνω αυτό, απλά πρέπει να σου τα πω (ακόμα κι αν είναι εξαιτίας του πανηλίθιου κομματιού μου που πιστεύει πως θα μπορούσαμε να ξαναείχαμε ό,τι είχαμε - ή κάτι παραπάνω).

Και ναι, ξέρω πως σου φαίνεται περίεργο (δεν τραβηχτήκαμε καν για "τόσο καιρό" εμείς για να τα λέω αυτά) μα εγώ δεν έμαθα να αγαπάω και να ερωτεύομαι με βάση τον χρόνο ή τον αριθμό των πραγμάτων που πέρασα με κάποιον.

Για αυτό είμαι ηλίθιος εξάλλου, γιατί σε σας αυτό μοιάζει ανήκουστο. Για αυτό και γιατί όταν με ρώτησες το τι υποτίθεται πως είμαστε σου είπα "ό,τι θες" αντί για μαζί και γιατί πίστεψα πως πιέζοντας σε να το τελειώσεις (γιατί εγώ φυσικά δεν μπορούσα) δεν θα ένιωθα έτσι. Έπρεπε βλέπεις να αφήσω τον εγωισμό μου να κερδίσει, έπρεπε να κάνω την μαλακία μου για να βγάλω τα μάτια μου μόνος μου.

Συγγνώμη, το ξέρω πως σε φρίκαρα (και μάλλον αυτό κάνω και τώρα), δυστυχώς δεν κατάφερα να σε κάνω να δεις έστω και για λίγο τον κόσμο όπως τον βλέπω και τον ζω εγώ - τρελό, κακό και ειλικρινή, άμεσο σε ό,τι νιώθει και θέλει.

Και γαμώ σου το γράφω όλο αυτό (και είμαι σίγουρος πως λόγω της ώρας θα πιστέψεις πως έχω πιει, που ναι το έχω κάνει, αλλά να ξέρεις πως δεν είχα πιει όταν το έγραφα). Δεν ξέρω αν θα σε κάνει να μην μου ξαναμιλήσεις, δεν ξέρω αν θα έχει καμία σημασία για σένα, δεν ξέρω καν τι περιμένω από όλο αυτό αλλά τουλάχιστον έπρεπε να στο πω και σένα - σιχάθηκα να λέω σε κόσμο που λίγο νοιάζεται πόσο μου λείπεις.

Και ειλικρινά δεν περίμενα πως θα μου έλειπες τόσο.

Hahahah, τουλάχιστον, αν μη τι άλλο, υποσχέσου μου πως θα γελάσεις με τις αηδίες μου.

Αυτά.

Συγγνώμη και πάλι.

Καλημέρα μικρέ

xoxo,

FluffyUnicorn

P.S.: Don't ask, don't tell.

Note to Sober Self

Δεν ξέρεις πως είναι να ζεις έτσι. Δεν μπορείς να το καταλάβεις και μάλλον δεν θες. Όσα ήδη πιστεύεις εξάλλου δεν είναι παρά για να ικανοποιήσουν τη προσωπική σου τρέλα.

Όταν με ρώτησες τον λόγο για τον οποίο κάνω όσα κάνω σου απάντησα πως δεν το κάνω για να βοηθήσω εμένα - σε καμία περίπτωση δεν ήταν αυτός ο στόχος μου. Έτσι κι αλλιώς μάλλον παραείναι αργά για να σωθώ εγώ.

Όσα κάνω τα κάνω για εσένα. Για εσένα που θα έρθεις μετά από εμένα. Ώστε να βρεις τον κόσμο ένα κομμάτι πιο εύκολο - μη τα βρεις όλα σκούρα, δύσκολα και οδυνηρά όπως εγώ. Μην τυχόν και χαραμίσεις και εσύ την περισσότερη της ενέργειας σου σε μια μάχη εναντίον των ηλίθιων ιδεών και των ανυπόστατων δογμάτων τους.

Ό,τι κάνω, το κάνω για να ξέρεις πως και εσύ θα μπορέσεις να κάνεις το ίδιο αν χρειαστεί. Να βρεις λίγο τον δρόμο περπατημένο ήδη, όχι άγριο και γεμάτο αγκάθια όπως τον περπάτησα εγώ.

Στο τέλος μου, σε παρακαλώ, μη με θεοποιήσεις. Σαν εσένα ήμουν. Μην το ξεχνάς. Τρομαγμένος, ανήμπορος και πληγωμένος.

Αφού μπόρεσα εγώ, τότε θα μπορέσεις και εσύ.

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.#1: Όπως είπα τότε: όσα κάνω, τα κάνω στοχεύοντας να γίνω όλα όσα είχα εγώ ο ίδιος κάποτε ανάγκη.

P.S.#2: Note to sober self - please excuse the handwriting darling.

Back to that Church's Back Room #9

Ίσως και να έχω τελικά όσα θα ήθελες τόσο να έχεις. Ίσως και να βλέπω τον κόσμο τόσο κυνικά και αποστασιωποιημένα όσο μου χρεώνεις.

Δεν έχει σημασία.

Στο τέλος νιώθω ένα ερείπιο. Κάθε βήμα και καταρρέω. Κάθε λέξη και μια ακόμη πληγή.

Κουράστηκα γαμώ.

Κουράστηκα να είμαι αυτός που δεν πονάει. Αυτή η κλήση στις τρεις το ξημέρωμα μήπως και περάσεις καλά. Αυτός που θα είναι εκεί, να κλάψεις λιγάκι στον ώμο του, να φτύσεις λίγο τα μίζερα κόμπλεξ σου μέσα του.

Με κούρασε μόνο να θέλεις, να ζητάς και να απαιτείς ενώ ακατάπαυστα απαγγέλλεις κατηγορίες - όλα για σένα είναι δύσκολα, όλα άδικα και όλοι άλλοι οι κακοί που βγήκαν στους δρόμους για να σε καταστρέψουν.

Όχι μικρέ δεν είναι έτσι.

Εσύ φοβάσαι. Εσύ δεν θες. Εσύ φταις.

Κανείς άλλος.

Συγγνώμη.

Τίποτα δεν σου πήρε ή στέρησε ο άπονος και άδικος κόσμος γιατί δεν είχες τίποτα εξ'αρχής. Δεν έχεις χάσει γιατί δεν ξεκίνησες ακόμα να παίζεις. Βολεύτηκες μονάχα να καθίζεις τους πάντες σε ένα ειδώλιο, να στήνεις διαρκώς και από μια νέα Θεία Δίκη. Μήπως και καταφέρεις και γιατρέψεις τον κόσμο πρώτα, πριν βγάλεις τον εαυτό σου εκεί έξω. Εξάλλου για αυτό δεν έχεις τίποτα - δεν πάλεψες για τίποτα στη ζωή σου, ήσουν πάντα ο σιωπηλός παρατηρητής, κλεισμένος σε μια αποστειρωμένη ομάδα για να σε προστατεύει.

Μη τυχόν και σε πληγώσει η άδικη ζωή.

Πως σε κάνει να νιώθεις τώρα που οι τοίχοι σου γκρεμίζονται..? Τώρα που αρχίζεις να βλέπεις αυτό που πάντα ήσουν.

Ένα μικρό, κομπλεξικό και τρομαγμένο παιδάκι.

Hah - εγώ πάντως γελάω.

Εν τέλη να θυμάσαι, κάποιοι επιλέγουμε να παντρευτούμε την νύχτα και κάποιοι άλλοι - κάποιοι άλλοι διαλέγουμε τον φόβο.

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.: The one in the big blue is what the world stole from me.

The Bold and the Reckless

Ναι, ναι, ναι. Για εσένα ήρθα. Τι νόμιζες πως με νοιάζει αν το ξέρεις..? Θέλω απλα να σου ανοίξω το κεφάλι. Ναι για εσένα πάει αγάπη μου. Θοδωρή σε λένε, έτσι για να μην έχεις και αμφιβολία. Λες και με ενδιαφέρει.

Στους τυφλούς βασιλεύει ο μονόφθαλμος λέγαμε μικρέ αλλά ας θυμάσαι πως δεν χρειάζεται να ζεις μέσα στα σκουπίδια. Ακόμα κι αν όλη σου την ζωή την πέρασες νιώθοντας σκουπίδι, δεν μπορείς να καταλάβεις ότι δεν σου αξίζει..?

Δεν χρειάζεται να τρέφεις όλα όσα σε μειώνουν και να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου με αηδιαστικές δικαιολογίες περί τυφλών και μονόφθαλμων. Ο κόσμος είναι εκεί έξω, σε περιμένει να τον ανακαλύψεις όταν επιτέλους αποφασίσεις να βγεις έξω από εκείνους τους χώρους με τις δικλείδες ασφαλείας, τις ατσάλινες πόρτες και τα μικρά παραθυράκια κάπου ψηλά - έτσι για να παίρνεις μια γεύση όσων υπάρχουν έξω από τη φυλακή σου, μόνο και μόνο για να σου δίνει ο μονόφθαλμος μια ακόμη δικαιολογία για να μείνεις εκεί.

Βλέπεις, μάλλον θα νομίζεις πως σε θέλω πάλι - ας γελάσω, μην σου περνάει από το μυαλό κάτι τέτοιο. Μείνε σε αυτά που έμαθες εσύ, στον κόσμο που κοιτάει τα πάντα από το μικροσκόπιο και στα σίγουρα βήματα και άσε με εμένα - ίσως να με ξαναβρείς όταν πια μάθεις να τολμάς και να πολεμάς για όσα είσαι και αγαπάς.

Τώρα ας θυμάσαι απλά πως ό,τι λάμπει δεν είναι και πάντα χρυσός.

xoxo,

FluffyUnicorn

P.S.#1: A bird always flies with the same flock, doesn't it deary..?

P.S.#2: Το πιο υπέροχο συναίσθημα ειναι του κάναμε - εομοανδα.

P.S.#3: Don't ask, στον μεθυσμένο εγώ δεν του αρέσει να αφήνει εξηγήσεις όπως φαίνεται.

Are You Gonna Break My Heart

Γαμώτο.

Κοιτάς πίσω, πόσο γελοίο. Το μόνο που θέλεις είναι να βάλεις τα κλάματα. Κρατιέσαι. Γιατί..?

Κλάψε.

Πόσο αστείο να καταντήσει πια. Αρκετά.

Δεν ήμουν εγώ έτσι αλήθεια στο λέω. Δεν ξέρεις πως πονάει, δεν ξέρεις πόσο με πληγώνει κάθε φορά που θυμάμαι το τότε.

Όχι. Δεν θα γυρνούσα πίσω. Όταν πήρα αυτήν την απόφαση ήξερα καλά το τίμημα. Το επέλεξα για μένα - κυρίως όμως το έκανα για εσένα. Κι ας μην το βλέπεις εσύ.

Δεν το μετανιώνω.

Αποπληρώθηκα καλά για αυτό έτσι κι αλλιώς ακόμα και αν δεν αναζήτησα ποτέ πληρωμή. Ξεπληρώθηκα με τις τόσο απλές λέξεις που τότε ξεστόμισες. Σου έδωσα ελπίδα.

Να θυμάσαι όμως - κουράζομαι. Θέλω να κλάψω, να κουλουριαστώ σε μια γωνία και να ξεσπάσω σε λυγμούς.

Τότε μου υποσχέθηκα πως θα πάρω εκδίκηση.

Την πήρα να ξέρεις - σε αγαπούν όλοι τους.

Μα πια, γαμώ, δεν αντέχω άλλο όσα δημιούργησα. Γελοίο είναι το πόσο τα ζηλεύουν κάποιοι. Γελοίο γιατί εμένα μου έχουν φέρει μόνο πόνο.

Και δεν ήμουν έτσι, όχι.

Δεν πειράζει, αυτό διάλεξα, ας μείνω μόνος στο τέλος. Προτίμησα να με θυσιάσω ελπίζοντας να φτιάξω έναν κόσμο που ποτέ μου δεν θα σε έχανα.

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.#1: Εγώ ξέρω αυτόν τον τόπο - κι ας μη με ξέρει πια αυτός.

P.S.#2: Είμαι εσύ γαμώτο.

P.S.#3: Το πιο αστείο όλων είναι πως σε αγαπώ ακόμα γιατί μόνο σε έχασα πριν σε μισήσω.

P.S.#4: Θες να σου πω μια ιστορία..?

Back to that Church's Back Room #8

Μπέρδεμα.

Μια λέξη.

Κι άλλες δυο.

Τόλμησε - γαμώ.

xoxo,
FluffyUnicorn

About Eros

Eros is what dreams are made of.

Eros is the spark and the flame, the beginning and the very end.

Eros is the words of poets and the colours on a painter's brush.

Eros is desire, passion and necessity.

Eros is order and discordia, everything that will ever chain you and the only thing to ever set you free.

Eros is the one who gave birth to you and the one who eventually will shoot you down.

Eros is God and God is nothing but a beautiful, sadistic child raining arrows on you.

Eros is undefeatable in battle.

Eros is six.

xoxo,
FluffyUnicorn

Η Καμήλα

Κάποια στιγμή, το ξέραμε καλά - πολύ καλά - πως θα τελειώναμε.

Για δες, εγώ ακόμη μια φορά εδώ, να τρέχω να κρυφτώ σε παιχνίδια που δεν θα έπρεπε να παίξω.

Να ξεφύγω θέλω.

Η πραγματικότητα αυτή που παρέα δημιουργήσαμε, εμένα με κατέστρεψε, μου ρούφηξε το αίμα.

Δεν μπορώ, δώσε μου λίγο χρόνο. Λίγο χρόνο να μαζέψω τον εαυτό μου. Κάτι οι τρέλες, κάτι οι έρωτες, κάτι τα μεθυσμένα πηδήματα.

Κουράστηκα.

Εγώ δεν είμαι σαν εσένα ρε. Έμαθα στον δρόμο μου να αφήνω τα κομμάτια μου, να δίνομαι ολοκληρωτικά - να σπάω. Όχι για να μπορέσω μετά να βρω τον δρόμο να γυρίσω πίσω αλλά για να μπορέσω να μείνω για πάντα σε κάθε σημείο από όπου πέρασα.

Τα άφησα εκεί γιατί το κάθε εκεί το ερωτεύτηκα.

Με κούρασες γαμώτο, με κούρασε αυτή η μετριότητα - σταμάτα επιτέλους. Όχι άλλα μισά βήματα, όχι άλλες δειλές κινήσεις. Όλα να τα ακουμπήσεις από λίγο, ίσα-ίσα, να σιγουρευτείς πρώτα πως μπορείς να τα ελέγξεις, να τα καταλάβεις.

Άστο καλύτερα. Ή να τα δώσεις όλα ή να μην δώσεις τίποτα. Άφησε πίσω σου αυτή τη γελοία τυπικότητα, ξέφυγε από την φούσκα που έχτισες για να προστατεύσεις τον εαυτό σου.

Έτσι κι αλλιώς δεν είσαι ασφαλής, όχι με εμένα και δεν μπορείς να με ελέγξεις.

Αν ήθελες ασφάλεια ας πήγαινες αλλού, μα εκεί ξέρεις πως δεν θα έβρισκες όλα όσα έχω εγώ να σου δώσω.

Οπότε καλύτερα που φεύγεις και με αφήνεις στη δική μου τρέλα, στον κόσμο που ζει με καύλα, που δεν αγαπάει σε μισά, που όταν φιλά κρατάει τα μάτια ανοιχτά γιατί δεν θέλει να χάσει ούτε στιγμή.

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.: Εν τέλη, αυτή η μετριότητα είναι και η καμήλα που θα μας κάτσει στον λαιμό. Και δυστυχώς δεν θα είναι τόσο όμορφη όσο εκείνη που βρήκα.

Untitled

Hmph. Το να σε έχω πάλι εδώ μέσα στο πόδια μου σημαίνει ακριβώς αυτό. Με μπερδεύεις, ανακατεύεις τα πάντα, μου την σπας - μου θυμίζεις όλους τους λόγους για τους οποίους σε απομάκρυνα από τη ζωή μου με κάθε τρόπο. I can't live with your tip-toe love.

"Ηρέμησε και εσύ", μου λες, "μόλις διαγνώστηκε, μην είσαι έτσι μαζί του."

Και τι θες να κάνω ειλικρινά..? Να στήσω από τώρα το νεκροκρέβατο του..? Να αρχίσω να κλαίω και να πενθώ για κάτι που ακόμα δεν χάθηκε..? Ή περιμένεις αλήθεια να δικαιολογήσω την συμπεριφορά του σήμερα, συμπεριφορά που δεν διαφέρει ούτε στο ελάχιστο από όσα κάνει τόσα χρόνια.

Ας έκανες κάτι καινούργιο να το συζητούσαμε. Βασικά εξάλλου αυτό προσπάθησα να κάνω εξαρχής - να συζητήσω μαζί σου αλλά τόσα χρόνια μετά ακόμα δεν έχεις μάθει το ότι οι άνθρωποι μπορεί και να διαφέρουν από εσένα.

Δεν ξέρω τι ψάχνεις αλήθεια, δεν ξέρω τι ζητάς από μένα. Το μόνο που σε βλέπω να θέλεις είναι να κάνω στην άκρη, να συμφωνώ και να πράττω καθώς εσύ διατάζεις και απαιτείς.

Δεν θα το κάνω το ξέρεις καλά.

Ελπίζω πως μια μέρα θα μεγαλώσεις αρκετά - αρκετά για να μην βάζεις τις φωνές και να μην φεύγεις τσαντισμένος και απογοητευμένος στην αρχή κάθε διαφωνίας. Αρκετά για να δεις πως το διαφωνώ δεν σημαίνει πως σε μειώνω ή σου επιτίθεμαι.

Αρκετά ώστε να μπορέσουμε έστω και για μια φορά να συζητήσουμε.

xoxo,
FluffyUnicorn

P.S.: Βλέπεις εσύ δεν κάνεις καμία προσπάθεια να καταλάβεις - έστω και λανθασμένα - τον κόσμο που πια είναι καινούργιος στα μάτια σου. Αντιθέτως απλά παραμένεις προσκολλημένος μάταια και απεγνωσμένα σε έναν κόσμο που χάθηκε καιρό πριν - αν υπήρξε όντως ποτέ.

Daisy Dares You

Δεν σε ήξερα μέχρι πριν λίγες ώρες. Δυστυχώς δεν θα μπορέσω και να σε γνωρίσω κάποια στιγμή. Ίσως κάποτε, κάπου να πετύχω κάποια φωτογραφία σου, κάτι που να μου δώσει μια εικόνα για να κολλήσει πάνω στην ιδέα σου.

Δεν θα μου φτάνει όμως. Δεν έχει γεννηθεί φωτογράφος αρκετά ικανός για να αιχμαλωτίσει εσένα σε μια εικόνα - εσένα με τα πορφυρά μαλλιά και την τσάντα φράουλα, εσένα και όλο το πείσμα και όλο τον έρωτα που πήγαζε από μέσα σου. Άκουσα για σένα πως δεν σε τρόμαζε τίποτα - ξέρω, αν το διάβαζες θα γελούσες - ένα γέλιο φαντάζομαι, δυνατό, ατρόμητο - μα θα σε ικανοποιούσε κιόλας.

Στο μυαλό μου, ήσουν πανέμορφη. Όχι συμβατικά, όχι βαρετά και βλακωδώς. Μάλλον δεν θα γέμιζες ποτέ glossy σελίδες περιοδικών με λεζάντες από κάτω να υμνούν τις καμπύλες σου ή τα όμορφα σου μάτια. Ήσουν πανέμορφη γιατί ήσουν τυλιγμένη στις φλόγες, εσυ δεν κολλούσες πουθενά στη σύντομη ζωή σου - τα κολλήματα και τα κόμπλεξ ήταν για τους άλλους, όχι για σένα.

Το τέλος σου με στεναχώρησε κι ας μη σε ήξερα πριν απο αυτό.

Περισσότερο γιατί μου θύμισε εμένα. Ξέρεις τότε που η μέρα δεν είχε ποτέ αρκετές ώρες, που δεν προλάβαινα να κάνω όσα θέλω γιατί ήταν τόσα πολλά.

Εσύ γαμώ δεν φοβήθηκες ούτε τον εξαγριωμένο ελέφαντα ενώ εγώ περνάω τις μέρες μου να μην μου φτάνουν οι ώρες για να συγκροτήσω τον εαυτό μου αρκετά για να κάνω το οτιδήποτε.

Και γαμώτο γιατί, γιατί δεν πρόλαβες να εξηγήσεις στον κοσμο γιατί δεν σε τρόμαζε τίποτα..?

xoxo,

FluffyUnicorn

P.S.: Don't ask, don't tell.

Selfie

Hmph. Πόσο αστείο. Αν εσύ είσαι η πηγή έμπνευσης μου, αν εσύ είσαι ο λόγος που γράφω όσα γράφω, τότε - όπως έχω ξαναπεί - ας μην έγραφα τίποτα.

Βλέπεις βαρέθηκα. Κουράστηκα πια να είναι όλα μπερδεμένα και όλα δύσκολα. Έτσι για αλλαγή ας γίνουν απλά, χωρίς μαλακίες, χωρίς ηλίθια εμπόδια.

Ήθελα να σου στείλω. Να σου στείλω και να σου πω να πας στον διάολο, να μείνεις έξω από τη ζωή μου, να μην μου μιλάς.

Κακό μόνο μου κάνεις. Δεν ενδιαφέρεσαι το ξέρω - απλά βολεύεσαι σε όσα έχω να προσφέρω.

Για αυτό εξάλλου δεν έχω γράψει για 'σένα μέχρι τώρα. Δεν είχες και δεν έχεις τίποτα να μου πεις γαμώ.

Το μόνο πράγμα που καταφέρνεις είναι να με κάνεις να βράζω από τα νεύρα μου.

xoxo,

FluffyUnicorn

P.S.: Το παιχνίδι αυτό, το ξέρω καλά και το έχω παίξει πολλάκις - μπορείς μόνο να χάσεις.

Bad Romance

Υπάρχουν φορές που αναρωτιέμαι αν φταίω εγώ εν τέλη. Αν όλες οι συγκρούσεις, όλες οι κόντρες είναι δημιουργήματα κάποιας δικής μου συμπεριφοράς.

Μήπως τελικά θα έπρεπε να αλλάξω εγώ, να υποχωρήσω, να βρω τα θέλω που θα ταιριάξουν στα δικά σου και στις προσδοκίες σου.

Πόσο βλακώδης η σκέψη.

Δεν σου ζήτησα ποτέ να αλλάξεις τίποτα για 'μένα, τίποτα πέρα από το να διευρύνεις λίγο τους ορίζοντες σου, μήπως και καταφέρεις να χωρέσεις και 'μένα σε αυτούς.

Δεν σε μισώ - ίσως θα έπρεπε. Τόσο με έχεις πληγώσει.

Παρόλα αυτά αν κάποιες φορές σε πληγώνω συγχώρησε με, δεν το θέλω.

Κι αν μερικές φορές χάνομαι, μη με παρεξηγείς, δε σταμάτησα να σε αγαπάω.

Κι όταν φύγω, μη με μισήσεις και εσύ, κουράστηκα όμως και χρειάζομαι λίγο χρόνο και για μένα. Να ξαναβρώ εμένα και τα όνειρα μου.

Ίσως κάποτε να ξαναγυρίσω.

xoxo,
FluffyUnicorn